Umut

Dünyanın en güzel kelimelerinden biri.

Bu sabah bir insana, bir anneye, sevgili gamze’ye hayat verebileceğimi bilerek yataktan kalktım. Müthiş bir coşku içinde, ayaklarım yerden kesiliyordu.

Gece heyecandan uyuyamadım. Benden sadece birkaç kilometre uzakta üniversite hastanesine gidicem, 3 tüp kanla birlikte bir insana, bir anneye hayat verme umudunu, onun çocuğuyla bir ömür geçirmesini sağlayabilme sevincini yaşayacağım.

Bir taraftan da hayıflandım. Neden bugüne kadar bu kadar basit br işlem için bekledim? Neden daha önce bunu düşünemedim? Organlarımın tümünü bağışladım. Ailemi de bu konuda ikna ettim. (Aile onayı olmadan bağışlasanız da anlamı yokmuş.) Ama ilik donörü olmayı hiç düşünemedim. Yazık bana. İnsanlığımdan utandım.

Gamze’nin öyküsü, çığlığı burada.

http://atakan310309.wordpress.com/

Gamze için açılan blog. burada.

http://gamzeakbas.blogspot.com/

Donör olmakla ilgili tüm soruların cevabı burada.

http://www.kokhucrebagisla.com/G%C3%B6n%C3%BCll%C3%BCVericiKayd%C4%B1.aspx

Hiçbir ücret ödemiyorsunuz, hiçbir ameliyat geçirmiyorsunuz.

Sadece 3 tüp kan.

Hayat vermeye başlayın. haydi.

Reklamlar